1مقدمه: فعالیت بدنی و ورزش به عنوان بخشی از سبک زندگی سالم در پیشگیری و درمان بسیاری از بیماری ها از جمله بیماری های قلبی عروقی و بهبود ریسک فاکتوهای مرتبط با آن مانند نیمرخ لیپیدی همواره مورد توجه بوده است. افزایش HDL و کاهش LDL، TG و کلسترول از قوی ترین عوامل برای جلوگیری از بیماری های قلبی عروقی است. سالمندی فرآیند پیچیده ای از تغییرات فیزیولوژیکی و اجتماعی است که منجر به بیماری های مختلف می شود. این مطالعه با هدف بررسی و تحلیل مطالعات موجود در خصوص اثربخشی پروتکل های مختلف تمرین ورزشی بر نیمرخ لیپیدی در افراد سالمند انجام شد.   روش کار:  جستجوی جامع در پایگاه های اطلاعاتی SID،Irandoc  و Magiran برای مقالات منتشر شده طی ده سال اخیر انجام شد. کلید واژگان "نیمرخ لیپیدی"، "سالمندی" و "تمرینات ورزشی" با زبان فارسی و نتایج 18 مطالعه واجد شرایط با 525 نفر جست و جو شد.  یافته¬ها: به نظر می رسد که تمرینات ورزشی مختلف بر نیمرخ لیپیدی سالمندان مستقل از شدت و نوع تمرین،  اثر مثبت دارند. این فاکتورها برای پیشگیری و تشخیص زودهنگام بیماری های قلبی عروقی اثرگذار هستند. نتیجه گیری: پیشنهاد می گردد از تمرینات ورزشی مختلف برای بهبود نیمرخ لیپیدی در سالمندان استفاده گردد. همچنین در پژوهش های آتی اثر انواع پروتکل های تمرینی برای تشخیص بهترین و اثر بخش ترین پروتکل مورد بررسی قرار گیرند و پروتکل هایی با اثربخشی بیشتر معرفی شوند.

مهم ترین تغییراتی که متناسب با افزایش سن و پیری در بدن به وجود می آید، تحلیل و تخریب توده ی عضلانی و کاهش چشمگیر حجم و اندازه ی عضله ی اسکلتی است که ناشی از افزایش بیان ژن و ترشح پروتئین میوستاتین است. هدف از این پژوهش بررسی تأثیر هشت هفته تمرین مقاومتی الاستیک باند بر میوستاتین سرمی و ترکیب بدن زنان سالمند است. در این پژوهش نیمه تجربی، 26 زن سالمند با میانگین سنی 69/0 ± 81/65 سال به صورت داوطلبانه به عنوان آزمودنی انتخاب شدند. آزمودنی ها به طور تصادفی به دو گروه تجربی (13=n) و گروه کنترل (13=n) تقسیم شدند. گروه تجربی پروتکل تمرین مقاومتی الاستیک را به مدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه ی 60 دقیقه ای اجرا کردند. نمونه ی خون آزمودنی ها پیش از اولین جلسه ی تمرین و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه ی تمرین جمع آوری شد. برای اندازه گیری متغیرهای بیوشیمیایی از روش الایزا و برای تجزیه وتحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس در سطح معناداری 05/0>P استفاده شد. نتایج نشان داد که تمرین مقاومتی الاستیک، سبب کاهش معنا دار درصد چربی (014/0=P) و میزان میوستاتین (002/0=P) گروه مداخله نسبت به گروه کنترل شد، اما کاهش BMI و TG و افزایش HDL معنادار نبود. براساس یافته های پژوهش، تمرین مقاومتی الاستیک باند ضمن کاهش میوستاتین و تغییر در نیمرخ لیپیدی و با توجه به سادگی و قابلیت اجرا، می تواند شیوه ی تمرینی مناسبی برای سالمندان باشد.

مقدمه: اجرای همزمان تمرین ورزشی و مصرف مکمل های گیاهی می تواند بر متابولیسم اثربخش باشد. در این تحقیق تأثیر مصرف کلپوره و یک دوره تمرین مقاومتی بر پروفایل لیپیدی نظامیان بررسی شده است. روش بررسی: این تحقیق به صورت نیمه تجربی با طرح پیش آزمون و پس آزمون در دو گروه (با و بدون مصرف کلپوره) انجام شد. از میان کارکنان نیروهای مسلح کشور به شکل تصادفی ساده 20 نفر انتخاب شدند. آزمودنی ها در دو گروه، کلپوره و دکستروز (125 میلی گرم در روز) را به مدت 7 روز مصرف کردند. سپس برنامه تمرین مقاومتی توسط دو گروه به صورت مشترک صورت گرفت (به مدت 8 هفته). نمونه های خون در دو بازه زمانی درست قبل از شروع تحقیق و بلافاصله پس از آخرین جلسه تمرینی گرفته شد و نتایج مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت. یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد میانگین نیمرخ لیپیدی خون افزایش داشت ولی تحلیل واریانس یک طرفه معناداری آن را تأیید نکرد. تنها تغییرات HDL دارای افزایش معنادار بودند. بحث و نتیجه گیری: عدم تأثیر مکمل کلپوره بر نیمرخ لیپیدی می تواند ناشی از آزاد سازی چربی های ذخیره در بدن و بسیج آنها برای وارد شدن به جریان تولید انرژی باشد. افزایش HDL احتمالاً می تواند ناشی از افزایش ترشح درون زاد تستوسترون در اثر تمرین مقاومتی و اصل اضافه بار و تقویت آن توسط کلپوره باشد. لذا تمرینات منظم ورزشی در درازمدت با افزایش لیپوپروتئین لیپاز و تسریع تجزیه لیپوپروتئین های غنی از تری گلیسرید سبب افزایش انتقال ترکیبات سطحی شده است.

زمینه و هدف: اختلال در سوخت و ساز لیپیدها حیات انسانی را در تمامی کشورها با درصدهای متفاوت تهدید می کند و باعث بروز بیماری های قلبی-عروقی می شود. کاهش میزان فعالیت بدنی و حذف برخی غذا داروها گسترش این عوارض را تسریع بخشیده اند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر 10 هفته مصرف مکمل زنجبیل بر نیمرخ لیپیدی و ترکیب بدن زنان چاق به دنبال تمرین ورزشی پیلاتس انجام شد. روش بررسی: این مطالعه به روش نیمه تجربی در مرکز گیاهان دارویی دانشگاه علوم پزشکی ایلام از شهریور تا آذر 1396 انجام شد. در این مطالعه، 90 زن چاق مبتلا به دیابت نوع 2 به طور تصادفی به 3 گروه مکمل، دارونما و کنترل (هر گروه 30 نفر) تقسیم شدند. پروتکل تمرینی شامل ده هفته فعالیت ورزشی پیلاتس است. گروه مکمل روزانه g2 پودر زنجبیل را، به مدت 10 هفته مصرف می کردند. یافته ها: نتایج نشان داد 10 هفته مصرف مکمل زنجبیل به دنبال تمرین ورزشی پیلاتس در پیش آزمون و پس آزمون باعث افزایش سطوح لیپوپروتیین پرچگال و کاهش تری گلیسیرید، لیپوپروتیین کم چگال، کلسترول تام، ترکیب و وزن بدن زنان چاق می شود. همچنین مصرف 10 هفته مکمل زنجبیل به دنبال تمرین هوازی پیلاتس بر سطوح تری گلیسیرید (0/001P=)، لیپوپروتیین کم چگال (0/02P=)، کلسترول تام (0/05P=) و لیپوپروتیین پر چگال (0/01P=) زنان چاق گروه مکمل و دارونما تاثیر معناداری داشت. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که تمرین پیلاتس به همراه مصرف روزانه g 2 مکمل زنجبیل به مدت 10 هفته، باعث کاهش معنادار در سطوح نیمرخ لیپیدی، درصد چربی بدن، وزن و نسبت محیط کمر به لگن شد.

مقدمه: مرگ و میر ناشی از بیماری های قلبی - عروقی در بیماران آرتریت روماتوئید در مقایسه با دیگر اقشار جامعه شایع تر است. ممکن است دارو درمانی و کم تحرکی این بیماران نقش مهمی در بروز این بیماری ها داشته باشد. هایپرلیپیدمی، فاکتور اصلی خطرساز قلبی - عروقی است و خطرات بالقوه بیماری های قلبی - عروقی را می توان با اندازه گیری نیمرخ لیپیدی پیش بینی کرد. بنابراین، هدف این تحقیق، بررسی آثار 8 هفته تمرین هوازی بر نیمرخ لیپیدی بیماران آرتریت روماتوئید بود.روش شناسی: در تحقیقی نیمه تجربی، 23 داوطلب زن مبتلا به بیماری آرتریت روماتوئید (میانگین سن7.73 ±51.96 سال، میانگین وزن 10.00±72.37 کیلوگرم و میانگین شاخص توده بدنی 2.95±28.46 کیلوگرم بر مترمربع) که بیش از 3 سال از شروع بیماری آن ها می گذشت و داروهای یکسانی مصرف می کردند (متوتروکسات و پردنیزولون) به طور هدفمند به عنوان آزمودنی انتخاب شده و سپس به صورت تصادفی به دو گروه کنترل (12 نفر) و تجربی (11 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی، هفته ای 3 جلسه در برنامه تمرین هوازی 8 هفته ای بر روی دوچرخه ثابت، با شدت 60 تا 70 درصد حداکثر ضربان قلب ذخیره، شرکت کردند. پیش و پس از 8 هفته تمرین هوازی، نمونه خون آزمودنی ها گرفته شد. برای بررسی تفاوت های درون گروهی از آزمون t همبسته و برای تعیین تفاوت های بین گروهی از آزمون t مستقل استفاده گردید.یافته ها :پس از 8 هفته تمرین هوازی، سطوح TG، TC، LDL-C، TC/HDL-C، LDL-C/HDL-C و BMI در گروه تجربی به طور معنی داری کاهش و HDL-C آن ها افزایش یافت (P<0.01). در بررسی تفاوت های درون گروهی در گروه کنترل،TC ،TG  و LDL-C افزایش معنی دار (P<0.05), TC/HDL-C و LDL-C/HDL-C افزایش معنی دار (P<0.001) و HDL-C کاهش معنی دار داشت (P<0.05)، اما تغییرات BMI معنی دار نبود.نتیجه گیری: با توجه به یافته های تحقیق حاضر می توان نتیجه گرفت که تمرین هوازی با بهبود نیمرخ لیپیدی ممکن است در پیش گیری و کاهش بروز بیماری های قلبی - عروقی در بیماران آرتریت روماتوئید نقش موثری داشته باشد. با شرکت در تمرین هوازی می توان عوارض جانبی دارو درمانی و کم تحرکی بر نیمرخ لیپیدی را خنثی کرد. علاوه بر این، معلوم شد که بیماران آرتریت روماتوئید نیز مانند سایر افراد جامعه می توانند با اجرای تمرین هوازی، سلامت قلبی - عروقی خود را بهبود بخشند.

اهداف: بدین منظور هدف از پژوهش حاضر، تاثیر تمرینات هوازی برسطوح سرمی اسپکسین و نیمرخ لیپیدی مردان میانسال چاق می باشد. مواد و روش ها: نمونه آماری پژوهش 30 مرد چاق (با شاخص توده بدنی، به ترتیب گروه کنترل و تمرین 97/1 ± 20/34 و 48/1 ± 39/34kg/m 2) و میانگین سن 24/3 ± 18/40 ساله بودند که به طور تصادفی در دو گروه تمرین و کنترل قرار گرفتند (هر گروه 15 نفر). فعالیت ورزشی هوازی با شدت 70-55 درصد ضربان قلب بیشینه با توالی سه جلسه در هفته به مدت هشت هفته متوالی اجرا گردید. قبل و بعد از شروع پروتکل، از آزمودنی ها اندازه گیری قد، وزن، حداکثراکسیژن مصرفی و همچنین خون گیری از سیاهرگ وریدی- بازویی به منظور ارزیابی میزان اسپکسین و نیمرخ لیپیدی انجام گرفت. برای اطمینان از طبیعی بودن توزیع داده ها، از آزمون شاپیروویلک و برای بررسی تغییرات درون گروهی، از روش آماری تی همبسته، و برای بررسی تغییرات بین گروهی، از روش آماری تی مستقل استفاده گردید. یافته ها: پس از هشت هفته مداخله تمرینی، متغیرهای اسپکسین (04/0P=) و HDL-c (045/0P=) به طور معنی داری در گروه تمرین افزایش داشتند. ولی سطح تری گلیسیرید (001/0P=)، کلسترول (001/0P=) و WHR (001/0P=) در گروه تمرین به طور معنا داری کاهش پیدا کردند ( 05/0 ≥p ). نتیجه گیری: نتایج مطالعه حاضر بیانگر بهبود در وضعیت شاخص مرتبط با چاقی (اسپکسین) و پروفایل چربی و شاخص های ترکیب بدنی می باشد که میتواند سبب کاهش بروز بسیاری از بیماری ها از جمله دیابت و پرفشاری خون، بیماری های قلبی- عروقی و بیماری های متابولیکی گردد.

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: چاقی و اضافه وزن در دوران کودکی و نوجوانی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بنابراین، هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر 10 هفته تمرین ترکیبی بر میزان کمرین، آیریزین، مقاومت به انسولین و نیمرخ لیپیدی در دختران دارای اضافه وزن بود. روش تحقیق: تعداد 24 نفر از دانش آموزان دختر دارای اضافه وزن (با میانگین سنی 62/0± 23/11 سال و شاخص توده بدن 48/0± 97/27 کیلوگرم بر مترمربع) به صورت تصادفی ساده به دو گروه کنترل (12=n) و تمرین ترکیبی (12=n) تقسیم شدند. آزمودنی های گروه تجربی به مدت10 هفته به اجرای برنامه تمرین ترکیبی پرداختند و گروه کنترل نیز بدون مداخله تمرینی به فعالیت های روزانه خود مشغول بودند. اندازه گیری آیریزین، مقاومت به انسولین و نیمرخ لیپیدی (کلسترول، تری گلیسیرید، لیپوپروتئین با چگالی کم و بالا) قبل و پس از پایان پروتکل تحقیق انجام گرفت. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون کوواریانس استفاده شد و سطح معنی داری نیز 05/0 p≤ در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج پژوهش حاضر نشان داد که 10 هفته تمرین ترکیبی باعث کاهش معنی دار کمرین، انسولین، کلسترول، تری گلیسیرید و LDL-C شد (001/0>p). با این حال، مقادیر آیریزین، گلوکز و HDL-C تحت تاثیر تمرین ترکیبی قرار نگرفت (به ترتیب، 18/0=p، 37/0=p، 06/0=p). نتیجه گیری: تمرینات ترکیبی می تواند به عنوان بخشی از برنامه ورزشی دختران دارای اضافه وزن توصیه شده و جایگزین مناسبی برای تمرینات مرسوم هوازی باشد.

زمینه و هدف: با جراحی باز پیوند عروق کرونر قلب، خون رسانی قلبی بهبود می یابد، اما روند بهبودی زمانی کامل می شود که با انجام فعالیت بدنی و رژیم غذایی مناسب؛ نیمرخ لیپیدی بهبود یابد. هدف این پژوهش، بررسی تاثیر یک دوره تمرین ترکیبی بر سطوح پلاسمایی آپولیپوپروتئینB (ApoB)، نیمرخ لیپیدی و ترکیب بدن مردان میانسال پس از عمل پیوند عروق کرونری بود. روش تحقیق: در این مطالعه نیمه تجربی، 25 مرد میانسال (با میانگین سنی 8/3± 56 سال؛ وزن 13/7± 75 کیلوگرم) که چهار ماه از جراحی آن ها گذشته بود، به صورت هدفمند انتخاب و در دو گروه تمرین (14 نفر) و کنترل (11نفر) تقسیم شدند. گروه تمرین، برنامه تمرین هوازی-مقاومتی را به مدت هشت هفته و سه جلسه در هفته به اجرا در آوردند. هر جلسه تمرین هوازی شامل راه رفتن روی نوارگردان و رکاب زدن روی چرخ کارسنج  با شدت 55 تا 80 درصد حداکثر ضربان قلب و هر جلسه تمرین مقاومتی شامل اجرای حرکات اسکوات با توپ فیزیوبال، تاشدن و دور شدن شانه و ران، تا شدن آرنج، و دور شدن و نزدیک شدن پنجه پا به ساق پا با مقاومت کم تا متوسط بود. ترتیب انجام تمرین هوازی و مقاومتی اختیاری بود. قبل و بعد از مداخله، سطوح پلاسمایی ApoB، نیمرخ لیپیدی، و ترکیب بدنی اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی، و در سطح معنی داری 05/0>p  تحلیل گردید. یافته ها: تمرین ترکیبی باعث کاهش معنی دار وزن، توده چربی، نمایه توده بدن، سطوح پلاسمایی ApoB، کلسترول، نسبت لیپوپروتئین کم چگال به پرچگال، و شاخص آتروژنیک؛ و افزایش معنی دار لیپوپروتئین پرچگال شد. نتیجه گیری: هشت هفته تمرینات ترکیبی، به واسطه کاهش وزن، توده چربی بدن، شاخص آتروژنیک و بهبود نیمرخ لیپیدی می تواند در پیشگیری از خطر مجدد سکته قلبی موثر باشد.